معانی کلمه : فتنه انگیز

تلفظ بین المللی : /fˌetneːˈanɡiz/ تلفظ :‌ [f,etne:'angiz]

لغت نامه دهخدا

فتنه انگیز. [ ف ِ ن َ / ن ِ اَ ] ( نف مرکب ) آنکه فتنه انگیزد. آنکه خلاف در میان دیگران اندازد. آشوبگر : مگو کز راه من چون فتنه برخیزچو برخیزم تو باشی فتنه انگیز.نظامی.دروغ مصلحت آمیز به از راست فتنه انگیز. ( گلستان ).عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود.حافظ.فتنه جو. فتنه خیز. رجوع به فتنه شود....

فرهنگ عمید

۱. آن که فتنه و آشوب برپا می کند.
۲. [مجاز] زیبا و دل فریب.

فرهنگ فارسی

( صفت ) آنکه در میان مردم اختلاف اندازد آشوبگر .

مترادف و متضاد

دلربا، شوخ، فتان

آشوبگر، مغرض، مفتن، مفسده‌جو، مفسد

seditious (صفت)

فتنه جو، فتنه انگیز

mutinous (صفت)

یاغی، فتنه انگیز

معانی کلمه : فتنه انگیز

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

مترادف و متضاد

کلمات مرتبط

معانی کلمه : فتنه انگیز

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ فارسی

مترادف و متضاد

کلمات مرتبط

نظرات