تلفظ بین المللی : /fˌetneːˈanɡiz/ تلفظ : [f,etne:'angiz]
لغت نامه دهخدا
فتنه انگیز. [ ف ِ ن َ / ن ِ اَ ] ( نف مرکب ) آنکه فتنه انگیزد. آنکه خلاف در میان دیگران اندازد. آشوبگر : مگو کز راه من چون فتنه برخیزچو برخیزم تو باشی فتنه انگیز.نظامی.دروغ مصلحت آمیز به از راست فتنه انگیز. ( گلستان ).عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت فتنه انگیز جهان غمزه جادوی تو بود.حافظ.فتنه جو. فتنه خیز. رجوع به فتنه شود....
فرهنگ عمید
۱. آن که فتنه و آشوب برپا می کند. ۲. [مجاز] زیبا و دل فریب.
