معانی کلمه : غافل

غافل . [ ف ِ ] (اِخ ) موضعی است . (منتهی الارب ).

غافل . [ ف ِ] (اِخ ) نام جد عبداﷲبن مسعود است . (منتهی الارب ).

غافل . [ ف ِ ] (اِخ ) ابن صخر، برادر بنی قریم بن ساهلة است . (منتهی الارب ).

۱. آن‌که در امری اهمال و غفلت کند؛ غفلت‌کننده.
۲. ناآگاه؛ بی‌خبر.
۳. فراموش‌کار.
⟨ غافل ‌شدن: (مصدر لازم)
۱. غفلت ‌کردن: ◻︎ دریغا که مشغول باطل شدیم / ز حق دور ماندیم و غافل شدیم (سعدی۱: ۱۸۴).
۲. بی‌خبر ماندن.
۳. فراموش ‌کردن.

۱آرام – ساکت ۲بی خبر

بی‌خبر، غفلت‌زده، لاقید

بی‌خرد، جاهل، ناآگاه، نادان ≠ عاقل

۱. بیخرد، جاهل، ناآگاه، نادان
۲. بیخبر، غفلتزده، لاقید ≠ عاقل