تلفظ بین المللی : /ˈaːtf bˈajɑn/ تلفظ : ['a:tf b'ajAn]
لغت نامه دهخدا
عطف بیان. [ ع َ ف ِ ب َ ] ( ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) در اصطلاح نحو، تابعی است غیر از صفت که متبوع خود را توضیح دهد، چون ابوحفص عمر، که عمر عطف بیان است ابو را. ( از تعریفات جرجانی ). چیزی است که متبوع را واضح و روشن کند و فرقش با صفت آن است که صفت مشتق باشد و عطف بیان مشتق یا مؤول به مشتق نباشد. و حق عطف بیان آن است که زیادتی توضیح را برای متبوع خود افاده کند مانند «ذکرت اﷲ فی الواد المقدس طُوی » ...
فرهنگ فارسی
در اصطلاح نحو تابعی است غیر از صفت که متبوع خود را توضیح دهد چون ابو حفص عمر که عمر عطف بیان است ابو را چیزی است که متبوع را واضح و روشن کند و فرقش با صفت آنستکه صفت مشتق باشد و عطف بیان مشتق با صفت آنستکه صفت مشتق باشد و عطف بیان مشتق یا موول به مشتق نباشد
مترادف و متضاد
apposition(اسم)
بدل، عطف بیان، کلمه وصفی، لاحقه
appositive(اسم)
عطف بیان، وصف
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] عطف بیان یکی از اقسام عطف می باشد و مفید تخصیص ، توضیح یا مدح است.«عطف بیان» از اسلوب های ادبی قرآن که از انواع اطناب نیز شمرده شده، مانند صفت ، تابعی است که اگر متبوعش معرفه باشد آن را توضیح می دهد و اگر نکره باشد آن را تخصیص می زند؛مثالمانند: (فیه آیات بینات مقام ابراهیم). در این آیه «مقام ابراهیم» عطف بیان از «آیات بینات» است.اقوال درباره عطف بیانبرخی گفته اند عطف بیان باید معرفه باش...
