صبارا. [ ص ُ ] ( ع اِ ) جنون سوداوی و در منتهی الارب آن را صُبارَه ضبط کرده است. مؤلف ذخیره خوارزمشاهی گوید: صبارا دیوانگی و آشفتگی به افراط راگویند که با سرسام نیز باشد که از صفرای محض تولد کند. ( علامت ) صبارا؛ از هفت چیزباید جست : 1 - از خواب و احوال آن. 2 - از خشم و احوال آن. 3 - سخنهای بیمار. 4 - حرکات و افعال او. 5 - از تب و از اعراض آن. 6 - از نبض و نفس. 7 - از دردها که پدید آید. اما آنچه ...
