معانی کلمه : صاف

صاف . (اِخ ) اسم است ابن صیاد را. (منتهی الارب ).

صاف . (اِخ )کوهی است در تهامة مر بنی ذئل را. (معجم البلدان ).

صاف . [ صاف ف ] (ع ص ) نعت فاعلی از صف ّ. صف کشنده . رجوع به صافات شود.

صف‌کشنده؛ صف‌کشیده.

۱. پاکیزه؛ خالص؛ بی‌آلایش.
۲. مسطح؛ هموار.
۳. بی‌چین‌و‌چروک.
۴. [مجاز] آفتابی.
⟨ صاف کردن: (مصدر متعدی)
۱. مایعی را از صافی یا پارچه گذراندن تا جرم آن گرفته شود: ◻︎ پیر مغان ز توبهٴ ما گر ملول شد / گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم (حافظ: ۷۲۸).
۲. هموار کردن زمین.
۳. برطرف ساختن چین‌و‌چروک پارچه.

۱پاک ۲هموار ۳بی آمیختگی ۳آسمان بدون ابر

تکیه ای: sâf
طاری: sâf
طامه ای: sâf
طرقی: sâf
کشه ای: sâf
نطنزی: sâf

راست، شق

بی‌آلایش، وضیع

خالص، مروق، ناب

تخت، مستوی، مسطح

پاک، پالوده، روشن، زلال

پرداخته، صیقلی، لغزنده، نرم، نشو، هموار ≠ خشن، زبر

۱. پرداخته، صیقلی، لغزنده، نرم، نشو، هموار
۲. تخت، مستوی، مسطح
۳. راست، شق
۴. پاک، پالوده، روشن، زلال
۵. خالص، مروق، ناب
۶. بیآلایش، وضیع ≠ خشن، زبر