معانی کلمه : شکر

شکر. [ ش ُ ک ُ ] (ع اِ) ج ِ شکیر. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). رجوع به شکیر شود.

شکر. [ ش َ ] (ع مص ) شَکَر. شکیر برآوردن خرمابن . (ناظم الاطباء). و رجوع به شَکَر شود.

۱. = شکردن
۲. شکرنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر): دشمن‌شکر.

سپاسگزاری کردن؛ سپاس داشتن؛ ثنا گفتن بر احسان کسی؛ سپاس؛ سپاسگزاری.

۱. مادۀ بلوری، سفید، و شیرینی که از چغندر قند یا نیشکر گرفته می‌شود و برای ساختن قند و نبات یا شیرین کردن بعضی خوراکی‌ها و آشامیدنی‌ها به کار می‌رود.
۲. (صفت) [مجاز] خوشایند؛ مطبوع (در ترکیب با کلمۀ دیگر): شکرخواب.

( ~ .) پسوندی که معنای شکار کننده و نابود کننده می دهد، مانند: دشمن شکر.

(شُ) [ ع . ] 1 - (مص ل .) سپاسگزاری کردن . 2 - (اِمص .) سپاسگزاری . 3 - (اِ.) سپاس .

(ش کَ) [ په . ] (اِ.) 1 - عصارة شیرینی که از چغندر قند یا نیشکر گیرند. 2 - کنایه از: سخن شیرین . 3 - در ترکیب با برخی واژه ها معنای خوش و دلنشین می دهد. مانند: شکر - خواب ، شکرخند، شکرلب .

شکر

سپاس، شکرگزاری، تشکر از احسان خداوند و غیره

ماده‌ی شیرین به صورت دانه‌های بلورین و ریز که از چغندر قند و یا نیشکر (و غیره) می‌گیرند

شکر سپاس

۱نام گاو مایل به سرخ ۲به آدم شوخ و بی مزه و سبک سر گویند

بی شکر

شکر نیشکر

شکر چغندرقند

شکر خام، شکر سرخ

خدایا شکر تو!

شکر زدن

تکیه ای: šekar
طاری: šikar
طامه ای: šekar
طرقی: šikar
کشه ای: šikar
نطنزی: šekar

سپاس، شکر

امتنان، تشکر، حق‌شناسی، حمد، سپاس، شکرانه، منت

سپاس، شکر