تلفظ بین المللی : /sˌabokbˈɑri/ تلفظ : [s,abokb'ARi]
لغت نامه دهخدا
سبکباری. [ س َ ب ُ ] ( حامص مرکب ) آسودگی. راحتی. فارغبالی : گوشت که بر کتف وی [ ضحاک ] بود ریش گشت و بدرد آمد چنانکه شب و روز مرد را از درد سبکباری نبود و هیچ مخلوق مر آن دوش او را دوا ندانست کردن. ( ترجمه طبری بلعمی ). || مجرد از علایق دنیوی بودن. آزادگی : سبکباری کنی دعوی و آنگاه گناهان کرده ای بر پشت انبار.ناصرخسرو.زاد این راه گرانباری بود و زاد آن راه سبکباری. ( تفسیر ابوالفتوح ).دلم ربودی و ...
فرهنگ عمید
۱. سبک بار بودن. ۲. [مجاز] آسودگی. ۳. [مجاز] آزادگی: چون گران باران به سختی می روند / هم سبک باری و چستی خوش تر است (سعدی۲: ۳۴۳ ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - پرنده تیز رو سبک پر . ۲ - فارغ آسوده فارغ البال .
مترادف و متضاد
carelessness(اسم)
مسامحه، لاابالی گری، پشت گوش فراخی، سبکباری، فروگذاری، سرسری، عدم توجه
