معانی کلمه : ره نشین

تلفظ بین المللی : /rˈah nˈeʃin/ تلفظ :‌ [R'ah n'eSin]

لغت نامه دهخدا

ره نشین. [ رَه ْ ن ِ ] ( نف مرکب ) گدای سر راه. ( از آنندراج ) ( از برهان ) ( از انجمن آرا ) ( ناظم الاطباء ) : ای به درگاه تو قصه برسان صاحب رای ره نشین سرکوی کرمت حاتم طی.انوری ( از انجمن آرا ).به خواری منگر ای منعم ضعیفان و نحیفان راکه صدر مجلس عشرت گدای ره نشین دارد.حافظ.صاحب غیاث اللغات این ترکیب را بکار برده است :طبیب ره نشین. || مردم غریب بی خانمان. ( ناظم الاطباء ) ( از برهان ) ( از آنندرا...

فرهنگ عمید

راه‌نشین#NAME?

= راه نشین

فرهنگ معین

(رَ نِ ) (ص فا. ) نک راه نشین .

فرهنگ فارسی

( صفت ) ۱ - آنکه در کنار راه نشیند . ۲ - گدای سر راه . ۳ - بی خانمان . ۴ - غریب یا حکیم راه نشین . یا حکیم راه نشین متطببی که در کنار خیابانها مینشست و مردم را با دادن بعض حبوب مداوا میکرد .
گدای سر راه . یا مردن غریب بی خانمان .

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

معانی کلمه : ره نشین

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : ره نشین

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات