تلفظ بین المللی : /dˌoijˈubtʃe/ تلفظ : [d,oij'ubtSe]
لغت نامه دهخدا
دیوبچه . [ وْ ب َ چ َ / چ ِ / ب َچ ْ چ َ / چ ِ ] (اِ مرکب ) دیوزاده . بچه ٔ دیو. زائیده شده از دیو. دیوزاد : جهان شد بر آن دیوبچه سیاه ز بخت سیامک هم از بخت شاه . فردوسی .شده ست گورش وسواس خانه ٔ ابلیس در او شده ست بسی دیو و دیوبچه مقیم .سوزنی ....
