دمبل و دیمبو. [ دَ ب ِ ل ُ ب ُ ] ( اِ صوت ) در اصطلاح عامیانه ، حکایت صوت دایره و دنبک. از اتباع است به معنی تنبک زدن و برجستن. ( از لغت محی شوشتر ) :
دمبل و دیمبو نقاره ، عروس تنبان نداره
داماد رفته بیاره ، ساق و سلامت نیاره.
( از ترانه های عامیانه ).
