خورد و برد. [ خوَرْ / خُرْ دُ ب ُ ] ( اِمص مرکب ، از اتباع ) کنایه از افراط و زیاده روی. کنایه از تعدی و تجاوز. کنایه از ریخت و پاش بیهده : ور تو گویی جای خورد و برد چون باشد بهشت بر تو از خشم و سفاهت چشم چون پیکان کنند.ناصرخسرو.از خورد و برد و رفتن بیهوده هر سویی اینند سال برد تنت چون ستورپیر.ناصرخسرو.با همه خورد و برد از این انبارکم نیاید جوی به آخر کار.نظامی....
