خذواء. [ خ َ ] (اِخ ) نام دو اسبند. (از منتهی الارب ).
خذواء. [ خ َ ] (ع ص ) «اذن خذواء» گوش سبک و سست شنوا. (از منتهی الارب ) (از تاج العروس ) (از ناظم الاطباء). «اتان خذواء»؛ ماده خر سست گوش . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).
