تلفظ بین المللی : /bidʒˈɑdeː ɡˈavan/ تلفظ : [bidZ'Ade: g'avan]
لغت نامه دهخدا
بیجاده گون. [ دَ / دِ ]( ص مرکب ) برنگ بیجاده. سرخ. یاقوتی رنگ : گاه برسان یکی یاقوت گون گوهر شودگه بکردار یکی بیجاده گون مجمر شود.فرخی.می بیجاده گون خواهد بت سیمین ذقن خواندبتی خواند که او را شاخ باغ نسترن خواند.فرخی.گلنار همچو درزی استاد برکشیدقواره حریر ز بیجاده گون حریر.منوچهری.ز بیجاده گون باده دلفروزفشاندند بیجاده بر روی روز.نظامی.بیا ساقی از باده جامی بیارز بیجاده گون گل پیامی بیار.نظامی.- ...
فرهنگ عمید
۱. بیجاده رنگ، به رنگ بیجاده. ۲. زردرنگ، به رنگ کهربا. ۳. سرخ رنگ: تیغ بیجاده گون (شمشیر خون آلود ).
