تلفظ بین المللی : /bi tˈɑʔetˌi/ تلفظ : [bi t'A?et,i]
لغت نامه دهخدا
بی طاعتی. [ ع َ ] ( حامص مرکب )نافرمانی. طاعت و بندگی نکردن : نشنودم [ خواجه احمد ] که از وی تهوری و بی طاعتی که اندک دل بدان مشغول باید داشت. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 222 ).دلت گر ز بی طاعتی زنگ داردهلا به آتش علم و طاعت گدازش.ناصرخسرو.بی طاعتی ای مرد همی کار ستور است عار است مرا زین خر اگر نیست ترا عار.ناصرخسرو.بی طاعتی امروز چو تخمی است کزان تخم فردا نخوری بار مگر انده و تیمار.ناصرخسرو....
