معانی کلمه : بنا

بنا. [ب ُ ] (اِ) بلغت زند، پی . بنیاد. (از ناظم الاطباء).

کسی که پیشه‌اش ساختن خانه و سایر کارهای ساختمانی است؛ سازندۀ عمارت؛ گِلکار؛ والادگر؛ راز.

۱. عمارت؛ ساختمان.
۲. بُن؛ پایه؛ اساس.
۳. (اسم مصدر) ساختن.
⟨ بنا کردن: (مصدر متعدی) عمارت کردن؛ ساختمان کردن؛ ساختن عمارت.
⟨ بنا نهادن: (مصدر متعدی)
۱. ساختمان کردن.
۲. بنیاد کردن؛ بنا کردن؛ قرارگذاشتن.

(بَ) [ ع . بناء ] ( اِ.) ساختمان ، ج . ابینه .

(بَ نّ) [ ع . ] ( اِ.) کارگر ساختمانی ماهر که زیر نظر معمار یا مهندس کارهای ساختمانی انجام می دهد.

شالوده، اساس

سرکارگر ساختمان

ساختمان، عمارت (جمع آن بناها، آبنیه‌ها می‌باشد)

پایه و بنیان

بنیان – اساس

بنا بودن

بنای یادبود

بنا به پیشنهاد آن‌ها

بنا بر گزارش پلیس

بنا بر، بنا به

قرار

سازنده

ساخت، ساختن

معمار، والادگر

ساختمان، عمارت

اساس، بنیان، شالوده، بنیاد

بناگر، بنیادگر، پاخیره‌زن، لادگر، گل‌کار

۱. بناگر، بنیادگر، پاخیرهزن، لادگر، گلکار،
۲. معمار، والادگر
۳. سازنده

۱. ساختمان، عمارت
۲. ساخت، ساختن
۳. اساس، بنیان، شالوده، بنیاد
۴. قرار

سازه، گلکار