برسختن. [ ب َ س َ ت َ] ( مص مرکب ) سختن. سنجیدن. عیار گرفتن :
ز بس برسختن زرش بجای مادحان هزمان
ز کپان بگسلد ناره ز شاهین بگسلد پله.
فرخی.
ذهن تو و سنگ تو بمقدار حقیقت
برسخت همه فایده روح بمعیار.
سنایی.
چو برسختم اندیشه کارخویش
همین گوشه دیدم سزاوار خویش.
نظامی.
و رجوع به سختن شود.
