تلفظ بین المللی : /bˈɑlin pˈarast/ تلفظ : [b'Alin p'aRast]
لغت نامه دهخدا
بالین پرست. [پ َ رَ ] ( نف مرکب ) دوستدار بالین. || کنایه از مردم تنبل و بیکار و هیچکاره باشد. ( برهان قاطع ) ( ناظم الاطباء ). کنایه از شخص بیکار و پرخواب باشد. ( انجمن آرای ناصری ). شخص تنبل و بیکار و آرام دوست که سر از بالین نتواند برداشت. ( آنندراج ). شخص شل و بیکار و آرام دوست. ( غیاث اللغات ). آرام طلب. ( هفت قلزم ). کسی که همیشه بر بستر دراز می کشد و کاهل و تنبل است. ( فرهنگ نظام ). || کنای...
فرهنگ عمید
۱. [مجاز] شخص تنبل و بیکاره که سر از بالین برندارد. ۲. پرستار، پایین پرست.
