انگژد. [ اَ گ ُ ژَ ]( اِ ) مطلق صمغها را گویند عموماً و صمغی باشد بغایت بدبوی و آن را بعربی حلتیت خوانند. و آن را انگژد بسبب آن گویند که صمغ درخت انگدان است و اصل آن انگدان ژد باشد چه ژد بلغت فرس به معنی صمغ است. ( از برهان قاطع ) ( از هفت قلزم ). هرصمغی عموماً و انغوزه خصوصاً. ( ناظم الاطباء ). انگدان. ( فرهنگ فارسی معین ). انگژه : خبر رسید که احمد قدام همه چاهها و بیابان انگژد افکنده است وآب تبا...
