تلفظ بین المللی : /ˈaːntmˈɑ kˈardan/ تلفظ : ['a:ntm'A k'aRdan]
لغت نامه دهخدا
انتما کردن. [ اِ ت ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) انتساب یافتن. ارتباط یافتن. ( فرهنگ فارسی معین ). خود را بکسی نسبت دادن و بدو منسوب ساختن : اردشیربن بابک بپارس خروج کرد و انتما بساسان بن بهمن کرد. ( فارسنامه ابن البلخی ص 60 ). جمعی حادث شده اند و با صاحب مصر انتما میکنند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 398 ).بجز بخدمت تو بنده انتما نکندبهر کجا که پژوهش رود زنسل و نژاد.کمال اسماعیل ( از آنندراج )....
