[ویکی فقه] اشتغال در علوم قرآنی. بازداشتن عامل نحوی از عمل، به واسطه اشتغال به چیز دیگر؛ از فنون بلاغت را اشتغال گویند.اشتغال یعنی مشغول شدن یک عامل نحوی و بازماندن از عملی که سزاوار آن است. اشتغال هنگامی رخ می دهد که اسمی مقدم شود، سپس فعلی بیاید که در ضمیر راجع به آن اسم عمل می کند، و این وضعیت (تقدم اسم و تاخر فعل) مانع از عمل آن فعل در این اسم شود.ویژگی این اسلوبویژگی این اسلوب و فن بلاغی ای...