تلفظ بین المللی : /ˈaːdˈɑd ˈɑplvuːdˌadin/ تلفظ : ['a:d'Ad 'Aplvu:d,adin]
لغت نامه دهخدا
اداد آپلووددین . [ اَ وِدْ دی ] (اِخ ) مردی که تخت بابل را غصب کرد و بپادشاهی رسید. وی از پادشاه آسور یاری طلبید و دختر خود را به او داد. رجوع به ایران باستان ص 125 شود.
