کلماتور
آمیز. (اِمص ) آمیغ. مباشرت . صحبت . آرمش با. نزدیکی با. وقاع . || معاشرت . || آمیزش . (برهان ). || مخلوط کردن دو چیز یا زیاده با یکدیگر. (برهان ).
۱. = آمیختن
۲. آمیخته با (در ترکیب با کلمۀ دیگر): خشم‌آمیز، عبیرآمیز، مردم‌آمیز، مشک‌آمیز، ◻︎ دلم رمیدۀ لولی‌وشی‌ست شورانگیز / دروغ وعده و قتال وضع و رنگ‌آمیز (حافظ: ۵۳۶).
۳. (اسم مصدر) [قدیمی] نزدیکی کردن؛ مقاربت؛ جماع.
۴. [قدیمی] همنشینی؛ دوستی؛ مراوده.