کلام . [ ک َ ] (ع اِ) زمین درشت سطبر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
کلام . [ ک ِ ] (ع اِ) ج ِ کَلم (خستگی ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ج ِ کلم (جرح ).جاء بدواء الکلام من اطایب الکلام . (اقرب الموارد).
۱. قول؛ سخن.
۲. سخنی که مفید معنی تام باشد؛ عبارت یا جملهای که از مسند و مسندالیه ترکیب شود و دارای معنی باشد.
〈 کلام پهلودار: [مجاز] = سخن 〈 سخن پهلودار
〈 کلام سمین: [مقابلِ غث] [قدیمی، مجاز] سخن استوار و محکم.
← ترانه 2
۱آغل طویله ۲آهسته
بیان، حرف، زبان، سخن، قول، گفتار، گفته، نطق ≠ نوشتار
سخن، گفتار