منحیم. [ م ِن َ ] ( اِخ ) ( به معنی تسلی دهنده ). پسر جادی که شلوم پادشاه اسرائیل را کشته در عوض وی مدت ده سال یعنی از 738 تا 747 ق.م. سلطنت نمود و در ظلم و ستم معروف بود. ( قاموس کتاب مقدس ). رجوع به کتاب دوم ملوک فصل پانزدهم آیت 15-20 شود.
دانشنامه آزاد فارسی
مَنَحیم ( ـ ح ۷۳۶پ م)(Menahem)(در عبری به معنی «تسلی دهنده») به روایت عهد عتیق، شاه اسرائیل (حک: ح ۷۴۶ـ ح ۷۳۶پ م) پسر جادی بود و دَه سال فرمان راند، تا سرانجام به دست شَلّوم بن یابیش که زکریّا را نیز کشته بود به قتل رسید. به استناد عهد عتیق (دوم پادشاهان ۱۴:۱۵ـ۲۲) منحیم با سنگدلی حکومت کرد. چون اهالی شهر تِفصَح در برابرش ایستادند همگی ازجمله زنان باردار را از دم تیغ گذراند. در تواریخ آشوری آمده اس...
