معانی کلمه : مل

مل . [ م ُ ] (اِ) به لغت اندلس دوایی است که آن را پر سیاوشان گویند. (برهان ).

سنائی (یادداشت ایضاً).

گلابی#NAME?

موی انسان یا حیوان.

شراب؛ می: ◻︎ به زرّینه جام اندرون لعل‌مل / فروزنده چون لاله بر زردگل (عنصری: ۳۵۹)، ◻︎ نهاده بر یکی کف ساغر مل / گرفته بر دگر کف دستهٴ گل (نظامی۲: ۱۷۸).

(مُ) (اِ.) 1 - گردن . 2 - کوهان گاو نر.

(مُ) (اِ.) 1 - نوعی از امرود بزرگ بی مزه . 2 - می و شراب انگوری .

گردن

زنا مانند مل کوته (مل کودک) یعنی کودکی از مادر زنا کار (لهجه گیلی) شعر از حافط در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبل هات الصبوح هبو یاایهاالسکارا

گردن

۱خمار ۲عشوه

۱درخت انگور تاک ۲زنبور کارگر که بزرگ تر از زنبورهای دیگر ...

گردن

امرود، گلابی

باده، خمر، شراب، صهبا، می

۱. باده، خمر، شراب، صهبا، می
۲. پرسیاوشان
۳. امرود، گلابی