تلفظ بین المللی : /fˈasl q1ˈarib/ تلفظ : [f'asl q1'aRib]
لغت نامه دهخدا
فصل قریب. [ ف َ ل ِ ق َ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) ( اصطلاح منطق ) آنکه نوع خود را از جمیع مشارکات در جنس امتیاز دهد، چون «ناطق » به نسبت انسان. ( غیاث ). رجوع به فصل و ترکیب های آن شود.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] فصل قریب، یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای ذاتیِ ممیّز ماهیت از سایر ماهیاتِ مشارک در جنس قریب است.فصل به لحاظ قرب و بعد دو صورت دارد: قریب و بعید. توضیح اصطلاحهرگاه فصلی، یک ماهیت را از ماهیت های دیگری که با آن در جنس قریب شریک هستند، جدا سازد، فصل قریب نامیده می شود، مانند ناطق نسبت به انسان که افراد انسان را از سایر حیوانات جدا می سازد. فصلی که یک ماهیت را از م...
