تلفظ بین المللی : /q1ˌorreʃˈideː/ تلفظ : [q1,oRReS'ide:]
لغت نامه دهخدا
غرشیده. [ غ َ دَ / دِ ] ( ن مف ) غضبناک و خشمگین و قهرآلود گردیده. ( برهان قاطع ). غراشیده. خشم آلود و تند. ( فرهنگ رشیدی ) ( فرهنگ نظام ) : چو غرشیده گشتی ز کین و ستیزگرفتی ازو دیو راه گریز.لبیبی ( از فرهنگ رشیدی ) ( از فرهنگ نظام ).در آنندراج و انجمن آرا غرشنده آمده و شعر مذکور نیز به نون نقل گردیده است ولی ظاهراً غرشیده صحیح است که نعت مفعولی از مصدر غرشیدن مخفف غراشیدن است. رجوع به غرشیدن و غر...
