شفشه.[ ش َ / ش ِ / ش ُ ش َ / ش ِ ] ( اِ ) شوشه طلا و نقره گداخته در ناوچه آهنین ریخته. ( از برهان ) ( ناظم الاطباء ). شوشه طلا و نقره. ( فرهنگ فارسی معین ). شوشه زر؛در فرهنگ رشیدی به فتح اول آمده ولی چون مرادف و مبدل شوشه است مضموم اولی است و آنرا شوشه و شیوشه نیزگفته اند و در میان عوام به شمشه مشهور است و سبیکه معرب آن است. ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ) : پروین گهر قبضه شمشیر مهنّدجدی چو به گرد ان...
فرهنگ عمید
۱. شاخۀ درخت، شاخۀ راست و نازک. ۲. شمش طلا یا نقره، شوشه.
فرهنگ معین
( ~ .) (اِ.) موی چندی از کاکل و زلف معشوق که بر روی او افتاده باشد.
(شَ ش ) (اِ.) 1 - شوشة طلا و نقره . 2 - شاخة راست و نازک درخت . 3 - چوبی که حلاجان با آن پنبه زنند.
( ~ . ) (اِ. ) موی چندی از کاکل و زلف معشوق که بر روی او افتاده باشد. (شَ ش ) (اِ. ) ۱ - شوشة طلا و نقره . ۲ - شاخة راست و نازک درخت . ۳ - چوبی که حلاجان با آن پنبه زنند.
فرهنگ فارسی
( اسم ) موی چندی از کاکل و زلف معشوق که بر روی او افتاده باشد .
