تلفظ بین المللی : /sˈoruːn ɡˈɑh/ تلفظ : [s'oRu:n g'Ah]
لغت نامه دهخدا
سرون گاه. [ س ُ ] ( اِ مرکب ) سُروگاه. جای رُستن شاخ حیوان و آن هر دو طرف سر است در عرض. آن را بعربی شقیقه گویند. ( غیاث ). موضعی که از آن شاخ روید که عبارت از میان سر باشد. ( رشیدی ) ( آنندراج ) : همان در سرون گاه ماده دو تیربزد همچنان مرد نخجیرگیر.فردوسی.سری کوسزاوار باشد به تاج سرون گاه او مشک باشد نه عاج.نظامی....
