تلفظ بین المللی : /rˈah ɡerˈeftan/ تلفظ : [R'ah geR'eftan]
لغت نامه دهخدا
ره گرفتن. [ رَه ْ گ ِ رِ ت َ] ( مص مرکب ) روانه شدن. راهی شدن. روان گشتن. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به راه گرفتن در همه معانی شود.- ره ( راه ) اندرگرفتن ؛ راه گرفتن. روانه گشتن. راهی شدن : درم داد و از سیستان برگرفت سوی بلخ نامی ره اندرگرفت.فردوسی.- ره خویش گرفتن ؛ به کار خویش پرداختن. به راه خویش رفتن. کنایه از دست برداشتن از دخالت در کار و امر کسی : به آواز گفتند ما را دبیرنباید ز ایدر ره خویش گیر...
