معانی کلمه : خوشبوی

تلفظ بین المللی : /xoʃbˈuːje/ تلفظ :‌ [xoSb'u:je]

لغت نامه دهخدا

خوشبوی. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( ص مرکب ) معطر. عطردار ( ناظم الاطباء ). عاطِر.طیّب. عَبَق. عابِق. مطیَّب. طیّب الرایحه. عَطرالرایحه. طیّبه. ( یادداشت بخط مؤلف ). خوشبو : وزبر خوشبوی نیلوفر نشست چون گه رفتن فرازآمد بجست.رودکی.چون خط معشوق نیست تازه و خوشبوی از غم آنست سوکوار بنفشه.رفیعالدین مرزبان فارسی.خیز و پیش آر از آن می خوشبوی زود بگشای خیگ را استیم.خسروی.تا لاله خودروی نگردد چو گل سیب تا نرگس خ...

فرهنگ فارسی

معطر عطردار
( خوشبو ی ) ( صفت ) آنچه که دارای بوی خوش باشد معطر .

معانی کلمه : خوشبوی

لغت نامه دهخدا

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات