معانی کلمه : حسن

حسن . [ح َ س َ ] (اِخ ) ابن حمکان . رجوع به حسن حمکان شود.

حسن . [ ح َ س َ ] (اِخ ) ابن ابراهیم . رجوع به حسن أبح شود.

حسن . [ ح َس َ ] (اِخ ) ابن علی مولوی . رجوع به حسن نظمی شود.

۱. خوب؛ نیکو.
۲. (فقه) ویژگی حدیثی با سند معتبر.

(حَ سَ) [ ع . ] (ص .) نیکو، جمیل . ج . حِسان .

(حُ) [ ع . ] (اِمص .) زیبایی ، نیکویی ، خوبی .

(تلفظ: hasan) (عربی) نیکو ، خوب ، زیبا ، جمیل ؛ (در فقه) ویژگی حدیثی که سندیت آن معتبر است ؛ (در اعلام) نام امام دوم شیعیان حسن بن علی (ع) .

مزیت، امتیاز

خوبی، نیکویی، خوشی

زیبایی، وجاهت، جمال

خوب، نیک، نیکو ≠ قبیح

جمال، خوشگلی، زیبایی، صباحت، وجاهت ≠ قبح

۱. خوب، نیک، نیکو ≠ قبیح
۲. زیبا، جمیل، وجیه

۱. زیبایی، وجاهت، جمال
۲. مزیت، امتیاز
۳. خوبی، نیکویی، خوشی