معانی کلمه : تهک
لغت نامه دهخدا
فرهنگ عمید
۱. خاک.
۲. گرد؛ غبار.
۳. زمین.
۱. تهی؛ خالی؛ عاری.
۲. برهنه؛ لخت: ◻︎ ای ز همه مردمی تهی و تهک / مردم نزدیک تو چرا پاید (ابوشکور: شاعران بیدیوان: ۸۵).
۱. خاک.
۲. گرد، غبار.
۳. زمین.
۱. تهی، خالی، عاری.
۲. برهنه، لخت: ای ز همه مردمی تهی و تهک / مردم نزدیک تو چرا پاید (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۸۵ ).
۲. گرد، غبار.
۳. زمین.
۱. تهی، خالی، عاری.
۲. برهنه، لخت: ای ز همه مردمی تهی و تهک / مردم نزدیک تو چرا پاید (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۸۵ ).
فرهنگ معین
(تَ هَ) (اِ.) غبار، خاک زمین .
(تُ یا تِ هِ) [ په . ] (ص .) 1 - خالی . 2 - برهنه ، عریان .
(تَ هَ ) (اِ. ) غبار، خاک زمین .
(تُ یا تِ هِ ) [ په . ] (ص . ) ۱ - خالی . ۲ - برهنه ، عریان .
(تُ یا تِ هِ ) [ په . ] (ص . ) ۱ - خالی . ۲ - برهنه ، عریان .
فرهنگ فارسی
تهی، لخت، برهنه، عاری
( صفت ) ۱ - خالی تهی . ۲ - برهنه عریان .
خاک را گویند و به عربی تراب خوانند خاک
( صفت ) ۱ - خالی تهی . ۲ - برهنه عریان .
خاک را گویند و به عربی تراب خوانند خاک
