معانی کلمه : تباهکار
لغت نامه دهخدا
تباه کار. [ ت َ ] ( ص مرکب ) ضایعکار و فاسدکار و خراب کننده. ( ناظم الاطباء ). تبه کار. که کاری زشت کند. بدکار. طالح. عاصی. مفسد. فاسق. فاجر. سیاه نامه. رجوع به تباه و دیگر ترکیب های آن شود.
فرهنگ عمید
۱. تباه کننده.
۲. نابودکننده.
۳. خراب کار.
۴. گناه کار.
۲. نابودکننده.
۳. خراب کار.
۴. گناه کار.
فرهنگ معین
( ~. ) (ص فا. ) فاسد، گناهکار.
فرهنگ فارسی
تباه کننده، نابودکننده، خرابکار، فتنه وفساد
( صفت ) ۱- فساد کننده خراب کننده . ۲- فاسق فاجر .
( صفت ) ۱- فساد کننده خراب کننده . ۲- فاسق فاجر .
مترادف و متضاد
بدکار، تبهکار، شریر، فاجر، فاسد، فاسق، بدکردار، ناصالحمفسد ≠ درستکار، صالح
vicious (صفت)
فاسد، نا درست، شریر، بدکار، معیوب، بدطینت، بدسگال، تباهکار