تلفظ بین المللی : /beʃˌekofˈidan/ تلفظ : [beS,ekof'idan]
لغت نامه دهخدا
بشکفیدن. [ ب ِ ک ُ دَ ] ( مص ) شکفیدن. باز شدن غنچه و مانند آن. شکفته شدن غنچه. شکفتن : چو کاوس گفتار خسرو [کی...] شنیدرخانش بکردار گل بشکفید.فردوسی.چو گل بشکفید از مل سالخوردرخ نامداران و شاه نبرد.فردوسی.گلی بد که شب تافتی چون چراغ بروزی دو ره بشکفیدی بباغ.اسدی ( گرشاسب نامه ).چون آن بدید شادمان گشت و روحش چون گل بشکفید. ( اسکندر نامه نسخه خطی سعید نفیسی ).... و گنبد گل سرخ که تمام بشکفیده نباشد....
