تلفظ بین المللی : /bˈɑdeː xˈordan/ تلفظ : [b'Ade: x'oRdan]
لغت نامه دهخدا
باده خوردن. [ دَ / دِ خوَرْ / خُرْ ] ( مص مرکب ) می خوردن. شراب خوردن. می گساردن : روز ارمزد است شاها شاد زی بر کت شاهی نشین و باده خور.ابوشکور.یکی جشن کرد آن شب و باده خوردسده نام آن جشن فرخنده کرد.فردوسی.سر تخت ایران ابی شهریارمرا باده خوردن نیاید بکار.فردوسی.گر باده خوری تو با خردمندان خوریا با صنمی لاله رخی خندان خوربسیار مخور ورد مکن فاش مسازاندک خور و گه گاه خور و پنهان خور.خیام.همه باده بر ...
