تلفظ بین المللی : /bˈɑˈɑfarˌin/ تلفظ : [b'A'AfaR,in]
لغت نامه دهخدا
( باآفرین ) باآفرین. [ ف َ ] ( ص مرکب ) لایق تحسین. قابل ، درخور تقدیس : خردمند گفتا بشاه زمین که ای نیک خو، شاه باآفرین.دقیقی.بدان بادپایان باآفرین بآب اندرون غرقه کردند زین.فردوسی.برآمد یکی باد باآفرین هوا گشت خندان و روی زمین.فردوسی.که خواهم که بینم سراسر زمین همه مرز ایران باآفرین.فردوسی.چنین گفت رستم بشاه زمین که ای نام بردار باآفرین.فردوسی.همه بوسه دادند گردان زمین به پیش سیاوخش باآفرین.فردو...
فرهنگ عمید
( باآفرین ) درخور مدح و تمجید، قابل ستایش: یکی بزم جوید یکی رزم و کین / نگه کن که تا کیست باآفرین (فردوسی: ۵/۳۳۸ ).
