معانی کلمه : ابن
لغت نامه دهخدا
ابن . [ اَ ] (ع ص ، اِ) طعام خشک .
ابن . [ اُ ب َ ] (ع اِ) ج ِ اُبنه .
ابن . [ اَ ب ِ ] (ع ص ) غلیظ و سطبر از طعام و شراب .
ابن . [ اَ ] (ع مص ) متهم کردن . تهمت نهادن . || سیاه شدن خون در زخم . مردن خون .
فرهنگ عمید
فرزند ذکور؛ پسر.
⟨ ابن‌عم: [قدیمی] پسرعمو.
فرزند ذکور، پسر.
* ابن عم: [قدیمی] پسرعمو.
* ابن عم: [قدیمی] پسرعمو.
فرهنگ معین
( اِ ) [ ع . ] (اِ. )۱ - فرزند نرینه ، پسر. ۲ - پسر، یکی از اصول سه گانة مسیحی ، پدر، پسر، روح القدوس .
فرهنگ فارسی
( آبن ) طعام خشک
پسر
( اسم ) ۱ - زاد. نرینه از آدمی فرزند نرینه پسر. ۲ - یکی از اقانیم ثلاث. نصاری یکی از سه اقنوم اصل تثلیث مهتر عیسی نزد ترسایان ابن الله . جمع : ابنائ بنون بنین و در حال اضافه بنو و بنی و نسبت به آن بنوی و ابنی باشد .
جمع ابنه
پسر
( اسم ) ۱ - زاد. نرینه از آدمی فرزند نرینه پسر. ۲ - یکی از اقانیم ثلاث. نصاری یکی از سه اقنوم اصل تثلیث مهتر عیسی نزد ترسایان ابن الله . جمع : ابنائ بنون بنین و در حال اضافه بنو و بنی و نسبت به آن بنوی و ابنی باشد .
جمع ابنه
دانشنامه عمومی
مترادف و متضاد
پسر، پور، ولد ≠ اب
دانشنامه اسلامی
فرهنگ فارسی ساره
پور