خوش آنکه پیش تو دور از دیار خود گریمبهانه غربت و بر حال زار خود گریمگهی که خاک شوم خیزم از مزار چو گردبچشم خلق روم بر مزار خود گریمچو شمع گریه بپروانه کی کنم گر سوختکه گر توان بغم روزگار خود گریمز آب دیده خورد کشته امیدم آبکجاست اشک که بر کشتکار خود گریمبس است زخم درون چشم خون فشان اهلیدمی که بر دل و جان فکار خود گریم
