چو من عادت چنین دارم که غم را شادی انگارمبه بیماری چنان کآمد تو هم می‌دار تیمارمبه درد تازه هر ساعت مرا مشغول خود می‌کناز این بیکار کم داری دمی بیکار مگذارمبه یک غم ابلهی باشد که از عشق تو بگریزمچو یک غم بخشدم حالی غم دیگر طمع دارممرا گویی مراد خویشتن را می‌شناسی هیشناسم، یار بد مهری و دانی عاشق زارمز رخسارت گلی بر من، گرامی‌تر ز صد جان استچو این معنی همی‌دانی، مکن خوارم منه خارمبه مستی بوسه‌ای دوش از لبت بربوده‌ام اکنونهمین معنی به هشیاری همی‌خواهم نمی‌یارمز خطم پای‌بندی کن که چون زلف تو در تابمز لعلت شربتم فرما که چون جزع تو بیمارماثیر خویشتن می‌خوان مرا تا لاجرم در شعرعراقین و خراسان می‌شود اقطاع بازارم
