گنه کار. [ گ ُ ن َه ْ ] ( ص مرکب ) گناهکار. عاصی. مذنب. مجرم. آثِم. اثیم. تبه کار. تباه کار. خطاکار. مقصر. خاطی. بزه کار. بزه مند : گنه کار بهرام بدبا سپاه بیاراست بر پیش ما رزمگاه.فردوسی.که نزدیک ما او گنه کار شدوز این تاج و اورنگ بیزار شد.فردوسی.هر آن کس که بود اندر آن جایگاه گنه کار بودند اگر بیگناه.فردوسی.امّید چنان است به ایزد که ببخشدایزد به ستغفار گناهان گنهکار.فرخی.گویی گنهکاری است کو را ه...
فرهنگ عمید
= گناهکار
فرهنگ فارسی
( صفت ) گناهکار : از دل تنگ گنه کار بر آرم آهی کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم . ( حافظ )
