معانی کلمه : کوچه گرد
لغت نامه دهخدا
فرهنگ عمید
کسی که در کوچه و خیابان گردش می کند.
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنکه در محله ها و کوچه ها گردد ( غالبا این نوع کسان رند و حسن پرست اند ) : طفل اشکم کوچه گرد آستین از بی کسی است دیده بر حالش ندارد دل گرفتار خود است . ( رضی دانش ) ۲ - کسی که در کوچه ها و بر زنها گردد و امتع. خود را بفروش رساند طواف .
دانشنامه عمومی
ولگرد، طرار، عیار، جاسوس