معانی کلمه : کلاله

۱. کسی که نه پدر دارد و نه فرزند.
۲. آن‌که بستۀ کسی باشد اما از خویشان نزدیک مانند پسر و برادر نباشد و از خویشان دور باشد.

۱. = کاکل: ◻︎ نسیم در سر گل بشکند کلالهٴ سنبل / چو از میان چمن بوی آن «کلاله» برآید (حافظ: ۴۷۶).
۲. (زیست‌شناسی) قسمت بالای مادگی گل؛ برجستگی یا رشته‌های بالای مادگی گیاه.

(کَ لَ) [ ع . کلالة ] (مص ل .) مانده شدن ، خسته شدن .

(کَ لَ یا لِ) [ ع . کلالة ] (اِ.) کسی که نه فرزند دارد نه پدر.

(کُ لِ) (اِ.) 1 - موی پیچیده و مجعد. 2 - برجستگی بالای مادگی گیاه .

قسمت فوقانی طاق و گنبد

(تلفظ: kolāle) (در گیاهی) بالاترین بخش مادگی گل که برای جذب دانه‌های گَرده ، نگه‌داشتن و رویاندن آنها و تولید میوه است ؛ (در قدیم) (به مجاز) زلف ، کاکل به ویژه زلف تاب دار و مجعد .

دسته‌گل

کاکل، کسمه

جعد، زلف، موی‌مجعد

۱. جعد، زلف، مویمجعد
۲. کاکل، کسمه
۳. دستهگل