کفچلیز. [ ک َ چ َ ] ( اِ مرکب ) چمچه بزرگ سوراخ دار را گویند و آن را کفگیر نیز خوانند. ( برهان ) ( آنندراج ). کفچه را گویند که سوراخ سوراخ باشد و طباخان و حلوائیان بدان کف از روی گوشت و شیره و امثال آن بگیرند و بدان طعام و حلوا و جز آن در دیگ برآرند. ( فرهنگ جهانگیری ). کفچلاز. کفچلیزه. کپچلاز. کفجلاز. کفجلیز. کفچلیزک. کفلیز. کفلیزک. ( فرهنگ فارسی معین ). کمچه. مغرفه. ( یادداشت مؤلف ). اَعراب کفچ...
فرهنگ عمید
۱. (زیست شناسی ) نوزاد دوزیستان که با آبشش تنفس می کند. ۲. [قدیمی] =کفچه: به کفچلیز شتر را کسی که آب دهد / بُوَد هرآینه از ابلهی و شیدایی (مجیرالدین: ۳۳۳ ).
فرهنگ معین
( ~ . ) ۱ - (اِ. ) چمچة بزرگ سوراخ دار. ۲ - سگ ماهی . ۳ - بچه قورباغه ،کفچلاز، کفچلیزه ، کفجلاز، کفجلیز، مفچلیزک ، کفلیز، کفلیزک نیز گویند.
فرهنگ فارسی
کفگیرکوچک، کفچه، کفچلیزک وکفچلیزه وکفلیزهم گفته شده ( اسم ) ۱ - چمچ. بزرگ سوراخ دار کفلیز : ( در دیگ خرافات کفچلیزی در آین. نا کسی خیالی ) . ( ناصر خسرو ) ۲ - بچ. قورباغه ۳ - سگ ماهی .