معانی کلمه : کاریگر

تلفظ بین المللی : /kɑrˈiɡar/ تلفظ :‌ [kAR'igaR]

لغت نامه دهخدا

کاریگر. [ گ َ ] ( ص مرکب ، اِ مرکب ) مزیٌدعلیه کارگر. ( غیاث ) ( آنندراج ). جلاذی. جلذی. ( منتهی الارب ). کارگر. ( فرهنگ شاهنامه ). استاد. صنعت کار. مؤثر : یزید [ یزیدبن مهلب ] کاریگران را بکار کرد تا درختان را همی بریدند و راهها نرم همی کردند. ( ترجمه طبری بلعمی ).دگر گفت کاریگران آوریدگچ و سنگ و خشت گران آورید.فردوسی.بدانست کاریگر راست گوی که عیب آورد مرد دانا بروی.فردوسی.ز هر سو برفتند کاریگرا...

فرهنگ عمید

کارگر ماهر، صنعت کار: بدانست کاریگر راست گوی / که عیب آورد مرد دانا بر اوی (فردوسی: ۸/۲۹۰ ).

معانی کلمه : کاریگر

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

کلمات مرتبط

نظرات