معانی کلمه : چپچله

تلفظ بین المللی : /tʃaptʃˈaleː/ تلفظ :‌ [tSaptS'ale:]

لغت نامه دهخدا

چپچله. [ چ َ چ َل َ / ل ِ ] ( اِ ) زمین پر آب و گل را گویند که پای مردم و حیوانات دیگر در آن بلغزد. ( برهان ) ( جهانگیری ) ( ناظم الاطباء ). خلاب. خلاس. رجوع به خلاب و خلاس شود. || کوهپاره نرمی را گویند که طفلان بر آن لغزند. ( برهان ). پشته بلند یا کوه پاره ای که کودکان بسرین بر آن نشسته از بالا به نشیب لغزند. ( آنندراج ) ( غیاث ) ( ناظم الاطباء ). لخشک. ( برهان ) ( ناظم الاطباء ). زحلوقه ، بعربی....

فرهنگ عمید

۱. زمین لغزنده و مرطوب.
۲. جای لغزنده با شیب تند در کنار کوه یا تپه که بالای آن بنشیند و به پایین لیز بخورند، سرسره، چچله، لخشک.

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

معانی کلمه : چپچله

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

کلمات مرتبط

معانی کلمه : چپچله

لغت نامه دهخدا

فرهنگ عمید

کلمات مرتبط

نظرات