تلفظ بین المللی : /tʃˈɑʃedˌɑn/ تلفظ : [tS'ASed,An]
لغت نامه دهخدا
چاشدان. ( اِ مرکب ) چاشتدان. چاشکدان. ظرفی باشد که نان و خوردنی در آن میان گذارند. ( برهان ). ظرفی که در آن نان گذارند. ( فرهنگ ناصری ). ظرفی که از طعام چاشت در آن نهند. ( آنندراج ). ظرفی را گویند که نان در میان او گذارند. کرسان. ( فرهنگ جهانگیری ). جوئه ؛ ظرف طعام چاشت : وز زمین برجستمی تا چاشدان خوردمی هرچ اندر او بودی ز نان.رودکی.|| بطریق مجاز طعام چاشت را نیز گویند. ( فرهنگ ناصری ). و رجوع به ...
فرهنگ عمید
۱. ظرفی که در آن غذای چاشت را بگذارند. ۲. ظرفی که در آن نان و خوردنی دیگر بگذارند. ۳. جای ریختن غله، انبار غله.
