معانی کلمه : پک

پک . [ پ ِ ] (اِخ ) نام دهستان سن و اُواز از ایالت ورسای . دارای 4603 تن سکنه . و راه آهن از آن میگذرد.

پوک#NAME?

پُتک#NAME?

۱. وزغ.
۲. قورباغه.

یک طرف قاب یا بُجول که با آن قمار می‌کنند.

۱. [تابعِ لُک] گُنده؛ ستبر؛ درشت: لُک‌وپُک.
۲. ناهموار.

۱. دَم؛ نفس.
۲. دَم یا نفسی که به قلیان، چپق، یا سیگار می‌زنند.
⟨ پک زدن: (مصدر لازم) دود سیگار یا قلیان یا چپق را با نفس به دهان کشیدن.

(پَ) (اِ.) وزغ ، قورباغه .

(پِ) (اِ.) بند انگشت دست یا پا.

( ~.) (اِ.) 1 - گنده و درشت . 2 - جامة سخت و درشت .

( ~.) (ص .) 1 - بی هنر. 2 - خودپسند. 3 - پله ، پله های نردبان .

(پُ) (اِ.) (عا.) 1 - یک بار کشیدن سیگار و چپق . 2 - برجستن و فروجستن .

فرد،در برابر زوج

فک بی دندان و دندان کشیده

۱پتک ۲پک زدن به قلیان یا سیگار

بوی تخم مرغ فاسد یا بوی ماهی گندیده

۱انسانی که رنگ و رویش از تس یا ضعف پریده باشد