تلفظ بین المللی : /panˈɑxsarˌuː/ تلفظ : [pan'AxsaR,u:]
لغت نامه دهخدا
پناخسرو. [ پ َ خ ُ رَ ] ( اِخ ) پناه خسرو. فناخسرو معرّب آن است ، نام عضدالدوله ابو شجاع بن رکن الدوله امیر آل بویه که در پنجم ذوالقعده سال 324 هَ. ق. ( 24 سپتامبر 936 م. ) در اصفهان متولد شد و در هشتم شوال سال 372 ( 26 مارس 983 ) در بغدادوفات کرد نام پناه خسرو در سلسله آل بویه مکرر شده است ولی اغلب مراد ابوشجاع عضدالدوله است. رجوع به عضدالدوله پناه خسرو و ابوشجاع بن حسن رکن الدوله شود : و پناه خس...
فرهنگ عمید
۱. پادشاهی که شاهان دیگر در پناه او باشند: مرا کَز دست خسرو نقل و جام است / نه کیخسرو پناخسرو غلام است (نظامی۲: ۱۷۷ ). ۲. پادشاه بزرگ.
