معانی کلمه : پلوک

تلفظ بین المللی : /pˈoluːk/ تلفظ :‌ [p'olu:k]

لغت نامه دهخدا

پلوک. [ پ َ ل َ / لُو ] ( اِ ) غرفه و مخارجه و تالاری که بر بالاخانه سازند. ( برهان قاطع ). تالاری باشد که بر بام سازند و نشست گاه چوبین که فراز بام بود و مخرجه عمارت بالاخانه که بعربی غرفه گویند... و پکوک نیزآمده که بجای لام کاف باشد. ( سروری ). مصحّف پکوک است. ( آنندراج ). || تکیه گاه چوبین کنار بام که به تازی محجر خوانند. ( سروری ). || پتک وچکش آهنگران که به عربی مطراق گویند. ( برهان قاطع ) ( س...

فرهنگ معین

(پَ وَ ) (اِ. ) ۱ - تکیه گاه چوبین کنار بام ، محجر. ۲ - پتک و چکش آهنگران ، مطراق .

فرهنگ فارسی

( اسم ) ۱- تکیه گاه چوبین کناربام محجر . ۲- پتک و چکش آهنگران مطراق .
غرفه و مخارجه و تالاری که بر بالاخانه سازند

کلمات مرتبط

لغت نامه دهخدا

معانی کلمه : پلوک

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

معانی کلمه : پلوک

لغت نامه دهخدا

فرهنگ معین

فرهنگ فارسی

کلمات مرتبط

نظرات